Bevat een levensverzekering ook een ‘dekking overlijden’, dan bepaalt het contract aan wie het kapitaal zal worden uitgekeerd bij het overlijden van de verzekeringsnemer. De meeste contracten bevatten een standaardclausule, die bepaalt dat het kapitaal wordt uitgekeerd aan ‘de echtgenoot of echtgenote, bij ontstentenis daarvan aan de kinderen, bij ontstentenis daarvan de wettelijke erfgenamen’.
Overlijdt u zonder echtgenoot of kinderen na te laten, dan wordt het overlijdenskapitaal door die clausule uitgekeerd aan ‘uw wettelijke erfgenamen’. Dat zijn dus uw erfgenamen zoals de wet ze omschrijft. Dat zijn, in aflopende volgorde, uw ouders en/of uw broers of zussen (of hun kinderen), uw (over)grootouders, uw (groot)tantes en –ooms, (achter)neven of (achter)nichten.
Zeker als de overledene een testament had opgesteld, leidt dat vaak tot onaangename verrassingen.
Stel dat u in uw testament uw samenwonende partner had aangeduid als erfgenaam van uw nalatenschap. Ondanks dat testament zal het kapitaal van de levensverzekering naar uw wettelijke erfgenamen (bv uw neef) gaan omdat het verzekeringscontract het zo bepaalt. Uw samenwonende partner ontvangt niets omdat hij of zij geen wettelijke erfgenaam is.
Senaat en Kamer zijn het nu eens geraakt om een einde te maken aan deze ongewenste situatie. De wet wordt aangepast : wanneer een levensverzekeringsovereenkomst de wettelijke erfgenamen aanwijst als begunstigden maar niet bij naam vermeldt, is de uitkering behalve bij tegenbewijs of andersluidend beding verschuldigd aan de nalatenschap van de verzekeringnemer (anders gezegd aan diegene die bij testament als erfgenaam is aangeduid).
Door dit ingreep zullen ongetwijfeld een aantal “ vechterfenissen” worden vermeden.